[EHW] Yule Ball Event

posted on 31 Jan 2013 22:12 by kamuikyo in EHW
 
 
 
เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม
 
 
 
 
 

มาอัพเอนทรี่ EHW คะ ; v ;

 

เนื่องจากไม่สามารถวาดรูปได้สะดวก ได้ทัน จึงเลือกเป็น Fic คะ หลังๆติดเข้าออกโรพยาบาล

 

การบ้าน....คาถา....แล้วงานยูบอล

 

เวอจินนั่งคิ้วขมวดเมื่อได้ยินทุกคนสนุกสนานกับงานเลี้ยงที่จะเกิดขึ้นอีกไม่นาน เขาไม่มีคู่ไปงานหรอก ถึงมันจะผิดธรรมเนียมตระกูลไคเดนบ้างแต่เขาก็ไม่สน ทำตามอารมณ์ตัวเองมากกว่า มองทุกคนในโรงเรียนที่ตางพากันหาคู่จนตัวสั่น การมีคู่ไปงานมันน่าภูมิใจขนาดนั้นเชียว? นั้นคือสิงที่เวอจินคิด

 

“เวอจิน นายมีคู่ไปงานยัง”รุ่นพี่แองเจลัสถามขึ้นโดยเขียนข้อความในกระดาษ เวอจินก็ตอบไปตามความจริงว่าไม่มี ถึงแม้จะงุนงงที่จู่ๆผู้ชายหน้าตาดีดูล่ำ สูงโปร่งมาถามเขาแบบนี้

 

.....หรือว่าจะชวนไปงาน.....

 

“ผมไม่อาเบโอนะ”ตอนนั้นเขาตอบไปเพราะคิดแบบนี้ จากการดูท่าทางของอีกฝ่าย เพราะยังไงพวกเราก็ผู้ชายทั้งคู่ รุ่นพี่แองเจลัสเลยตกลงจะอาเบโอตัวเองเข้างานแทน...มันเป็นเรื่องที่ไม่คาดคิด

 

....แต่ก็ถือว่าโชคดี....

 

พอถึงวันงาน....เวอจินแต่งตัวด้วยชุดสูทที่เข้ากับตัวเอง เป็นการใส่สูทที่นานๆที่จะมีโอกาสได้ใส่ตอนมาอยู่ที่ฮอกวอต ถึงมันจะไม่ค่อยเข้ากับเขาที่เป็นเด็กผู้ชายก็เถอะ แต่จะโทษหน้าตาเขาไม่ได้ ยังไงเขาก็เกิดมาเป็นผู้ชายจะสวยจะหล่อถ้าใจมั่นคงก็น่าภูมิใจ

 

หลังแต่งตัวเสร็จเขาเดินไปค้นหารองเท้าที่จะใส่ไปงานและรองเท้าสเก็ตออกมาวางคู่กัน โดยไม่ลืมใช้คาถา “อาเบโอ ชู พรีเพเร่ ” กับรองเท้าสเก็ตและรองเท้าบูทที่ตัวเองจะใส่ในงานวันนี้ เมื่อแน่ใจแล้วเลยสวมรองเท้าบูทออกจากห้องเพื่อไปงานกับรุ่นพี่แองเจลัสที่อาเบโอเป็นร่างสาวน้อยผมทองสวย เหมือนจะดูเป็นสาวน้อยขี้อายไปเลย แต่ยังไงก็ยังเป็นรุ่นพี่เองแจ

 

พอเข้างาน...ทุกคนต่างมากันเป็นคู่ๆ ดูสนุกสนานกันไป เวอจินและแองเจลัสก็มาเป็นคู่อีกเหมือนกันแต่ไม่ได้หวานแววแบบคู่อื่นๆเลย

“หาอะไรดื่มมั้ยครับ?” เวอจินถามสาวน้อยข้างๆที่มาด้วยกัน รุ่นพี่แองเจลัสแค่ยิ้มให้ เวอจินถึงไปหาเครื่องดื่มมาให้แล้วมองทุกคนที่มางานเงียบๆ เพราะท่าทางของรุ่นพี่เหมือนจะอายกับชุดราตรีสีขาวลูกไม้นี้มาก แถมยังเป็นร่างผู้หญิงอีก

 

...รู้สึกผิดนิดๆ....

 

หลังจากเข้างานซักพัก รุ่นพี่แองเจลัสก็หายไป....หายไปไหนไม่รู้....แต่เวอจินคงไม่ใส่ใจตามหาเพราะคิดว่าเขาอาจจะไปหลบที่ไหนแน่ๆ

 

พออยู่คนเดียวเป้าหมายแรกคือของเขาคือการกินของกินในงานเลี้ยงมากกว่า ถึงจะมาคนเดียวใช่ว่าจะไม่สนุก เพราะอย่างน้อยก็มีหลายคนที่ไร้คู่มางาน แต่ก่อนที่จะเข้าไปหาของกินก็เจอรุ่นพี่เมลินที่มาคนเดียว เวอจินซะอย่างจะปล่อยให้สาวสวยอยู่คนเดียวได้ยังไง...เขาเลยเข้าไปหาแล้วพูดคุยกัน

 

“สวัสดีครับรุ่นพี่เมลิน” สาวสวยหันมายิ้มให้แล้วทักทายตอบ

 

“สวัสดี คุณเวอจิน” รอยยิ้มน้อยๆนั้นดูดีชะมัด

 

“แล้วคู่รุ่นพี่ล่ะครับ?”

 

“ไม่มีหรอกคะ มาคนเดียว” เวอจินยิ้มน้อยๆเมื่อได้ยินคำตอบก่อนที่จะชวนกันไปหาของกินเล่นในงาน

 

“ไปเล่นสเก็ตน้ำแข็งกันมั้ยครับรึ่นพี่เมลิน”

 

หลังจากกินอาหารเสร็จก็รู้สึกอยากย่อยอาหารขึ้นมาเลยชวนอีกฝ่ายไปเล่นสเก็ตน้ำแข็ง และเต้นรำเป็นอะไรที่ง่ายสำหรับเวอจินเพราะเขาถูกฝึกฝนมาตั้งแต่เด็กๆแล้ว ถึงแม้จะดูบอบบาง แต่ยังไงเขาก็เป็นผู้ชายเรื่องการเต้นรำมันจึงง่ายมาก

 

“ชู อาเบโอ้” เวอจินเปลี่ยนรองเท้าบูทที่ใส่มาคู่กับชุดทักซิโด้ได้กลายป็นรองเท้าสเก็ตน้ำแข็งที่วางไว้อยู่บนห้อง แล้วเขาก็ได้ชวนรุ่นพี่เมลินเล่นสเก็ตแถมเต้นรำกัน....นั้นคืองานยูบอลวันแรกที่เวอจินไป

 

วันที่สองของงาน....เวอจินถูกล่อลวงให้ใช้คาถาอาเบโอ้กับตัวเองแล้วเป็นสาวน้อยเข้างาน....โดยรุ่นพี่เคอซซึ่งเป็นรูมเมท เวอจินหลงกลนิดๆ แล้วก็ตกลงที่จะลองใช้คาถาอาเบโอกับตัวเองโดยไม่ลืมเอารองเท้าส้นสูงกับรองเท้าสเก็ตมา “อาเบโอ ชู พรีเพเร่” ใหม่

 

“หือ? เจ้าเปี๊ยกจะอาเบโอ้เหรอ”นั้นเป็นคำพูดกวนประสาทของรุ่นพี่บรินน์ที่เป็นมายรูมเมท

 

“ใช่ ผมมีเป้าหมาย”เป้าที่ถูกล่อลวงให้เปลี่ยนร่าง “แล้วรุ่นพี่ไม่ไปงานเหรอ?”

 

“จะไปพร้อมกับนายไงเจ้าเปี๊ยก” เวอจินไม่อยากขัดเท่าไหร่แต่ถ้าไปพร้อมกันก็ดีอย่างน้อยเขาก็ไม่คุ้นกับรองเท้ามีส้นของผู้หญิงมันเดินลำบาก แต่รอยยิ้มนั้นก็แฝงแววทะเล้นนิดๆ

 

“เต้นรำกันมั้ย?”รุ่นพี่บรินน์เอ่ยชวน

 

“ผมเต้นรำแบบผู้หญิงไม่เป็น”เวอจินตอบกลับไปอย่างจริงจัง เพราะเขาเคยเต้นแต่แบบผู้ชายแล้วเป็นฝ่ายนำเต้นเสียมากกว่า แต่ก็มิวายถูกจำมาเต้นอย่างช่วยไม่ได้ ช่างน่าอับอายจริงๆ เขาก็คิดหาวิธีแก้แค้นคืนโดยการเล่นสเก็ต

 

“ชู อาเบโอ” เวอจินรายคาถาสลับรองเท้าตัวเองกับรองเท้าสเก็ตแล้วไปแล้งเหวี่ยงบรินน์ให้หัวหมุด เล่นแต่ชะตานั้นก็ยังเล่นตลกที่ถูกแกล้งคืนอีกจนได้

 

แม้การไปงานเลี้ยงกับรุ่นพี่บรินน์ก็ไม่เลวร้ายกว่าที่คิด แต่เขาจะจดจำไปเลยว่าถูกแกล้งที่งานยังไงตอนเต้นรำแล้วเล่นสเก็ตกับรุ่นพี่บรินน์

 

 

จบลงไปแล้ว อ่า อาจจะผิดจะเนื้อเรื่องที่เคยโรลนิดเพราะย่อกระชับลงมา ขออภัยตัวละครที่เอามาด้วยนะคะ พยายามไม่ให้หลุดจากความจริง แต่คำพุดอาจใกล้เคียง เค้าจำไม่ได้

 

Comment

Comment:

Tweet